Rosie

Mijn vriendin was zich aan het klaarmaken om uit te gaan en deed die last-minute zoektocht die we allemaal kennen. Telefoon, sleutels, tas, lippenstift.

Alleen was de lippenstift weg.

Niet in de badkamer. Niet in het make-uptasje. Niet in de jaszak. Niet op een van die "ik leg het hier vast neer"-oppervlakken die kleine voorwerpen toch weten te verslinden.

"Heb jij mijn lippenstift gezien?" vroeg mijn vriendin, half grappend, half niet. Dus ging ik mee zoeken.

We bleven zoeken. De plank in de gang. Het aanrecht. De bankkussens, alsof we een verdwenen afstandsbediening zochten die de mensheid zou redden.

Ik kan je zeggen: als mijn vriendin iets kwijt is, wil je dat ze het vindt.

En toen bukte ze om onder de salontafel in de living te kijken.

"Oh my god!!!"

Rosie zat onder de tafel. Ze had zich daar verstopt met de lippenstift tussen haar poten, en knabbelde er zachtjes op alsof het een botje of een Dentastick was.

Haar snuit was roze alsof ze door een verfroller was gekust.

Haar poten waren erger. Twee kleine roze voetafdrukken. Alsof ze aan het knutselen was geweest.

Mijn vriendin barstte in lachen uit, want eerlijk… het was gewoon een belachelijk grappig zicht.

Rosie keek op alsof ze wou zeggen: "Wat? Ik ben bezig."

Ik probeerde hem af te nemen, maar ze deed die klassieke lab-truc waarbij ze helemaal slap worden en tegelijk een standbeeld én een noedel zijn. Mijn vriendin lachte zo hard dat ze niet kon helpen.

Toen we de lippenstift eindelijk gered hadden (hij overleefde het niet), bleef de kleur. We veegden haar muil. We veegden haar poten. Een vochtige doek. Nog een. Dan de chique pet wipes die "voor alles" zouden zijn. Niks.

We moesten nog naar buiten voor onze avondwandeling, dus vertrokken we met Rosie die trots meeliep op haar gloednieuwe roze poten. En ik zweer: elke buur die we tegenkwamen stelde exact dezelfde vraag: "Wat is er met haar poten gebeurd?" We hebben het lippenstiftverhaal in tien minuten zeker vijf keer uitgelegd.

Man, ze schaamde zich niet eens. Ze was ZO blij met alle aandacht!

De volgende dag was het grotendeels weggetrokken. Maar het is nog altijd een verhaal dat af en toe opduikt voor een goede lach.